Ben, kendim Ceren’in gunluğü 26 Kasım 2015 – Kategori: Uncategorized

Anne olmadan önceki Ceren; hayatının merkezinde eğitim, bireysel gelişim, arkadaşlar ve aile olan bir Ceren’di. İş alanında da 10-18 yaş arası çocuk ve gençlerle çalışan, sosyal sorumluluk projelerinde enerjisini dönüştüren, yardımsever, gezmeyi, spor yapmayı ve eğlenmeyi sever, sohbeti ister bir kadın. Oğlak burcu kadınının başat özelliği olan planlama ise hayatında hep oldu. A planından neredeyse Z’ye kadar ☺ Hedefler net, çalışma istikrarı direktti. Cesur, idealist, insanlara zaman ve değer veren sosyal yapım ve uzun yıllar yurt dışında yaşamamdan kaynaklanan aile düşkünlüğüm mevcuttu.

Bu yazıyı yazana kadar anne olmadan öncesini hiç düşünmemiş olduğumu da farkediyorum. Hayatımın amacı neydi? Nereye koşuyordum? Neydim ve ne oldum☺ Ne idiysem; anılarda, resimlerde ve yeşertip büyüttüğüm arkadaşlıklarda benimle dönüştü.
Ve ben anne oldum.

Anneliğim de planlıydı; yaşımı, işimi, eşimi planladım, istedim ve çok beklemeden oldu şükür. Hamileliğin sarhoşluğunda, anne olma konusunu derinlemesine dört koldan ele alacak şekilde girişilen literatür taraması ve olabildiğince her şeye hazır olma isteği ile hatmedilen kitaplar.
Ve bu isteğe rağmen hazır olmadığın sezaryenle anneliğe ilk adımı atmak.
Doğum sonrası bebeğim benden alındığında hormonlarımda mutluluk salgılansın, bebeğim mutsuzluğumu hissetmesin diye ağlamamakla başladı anneliğe dair özveri.

Ne olduğunu ilk başlarda tanımlayamadığım genel olarak “sevgi” dediğimiz kavramın boyut atlaması. Severek hayatını birleştirdiğin, bir ömür için dediğin insanın bile geride kaldığı bir bağ, teslimiyet. Ve bilmediğim bir korku, ağlamasıyla hissedilen çaresizlik ve gülsün diye gözünün içine bakılan bir aidiyet.

Çocuklarımla büyürken sınırlarımla tanıştım. Çocuğuma tuttuğum aynada gördüğüm ve görmek istediğim ben için, özbenlik çalışmalarım ve yol arayışlarımda ileri bakabilmek için durup bir de geriye baktım. Hala kendi üzerimde çalışıyorum, yolum güzel insanlarla kesişiyor ve hayatta tesadüflere inanmıyorum.
Evlatlarımın beni şeçmesindeki neden nedir? Ve birlikte yürüyeceğimiz yolda onlar büyürken yaşanan zorluklar anne, insan, kadın olma sıralamasında hissedilen mutluluklar, üzüntüler, heyecanlarda bana ögretecekleri daha neler neler var?

IMG_9564

Ben anne olduktan sonra şiddetsiz bir iletişimle ilerleyebilmek için start aldım.
Annelik beni dönüştürdü, mutluyum öte yandan anne olmadan önceki hayatımdan hayal meyal hatırladıgım ve özlemini çektiğim seyler de elbette var. Uzun uzun uyumak, geç kalmamak ve şu sıralar, büyük 4 küçük 2 yaş aralıgında oturdugum zaman 15 dakika kalkmadan oturabilmek☺ ya da uzun uzun yüzebilmek , Sinemaya gitmek yada arkadaslarla cocuksuz bulusmak: ancak hepsi geçecek, bu süreçler bitecek ve ben bebişlerimin arkasından sağlıkla büyüdüklerini ve zamanın nasıl da geçtiğini anlatacağım ama şu an bu noktadayım.

Anneliğin diğer bir kolunda da yol alıyorum. Kendi işim, doğrularım, renklerim ve içgüdülerimle ilerlediğim yol. Bilinçli tercihlerimle saptadığım ve keşke dememek adına attığım ve her adımda kırk eleyip sık dokuduğum bir yol.
Missbebek’in doğuşunda ve büyümesinde, benim girişimci olabilmem konusunda başından beri benimle yol alan gönül dostlarım var. Aklımın yetmediğinde akıl veren, gönlüm karardığında umut veren, herşey çok fazla olduğunda ucundan tutan gönül dostlarım, yol arkadaşlarım ve gönlü geniş bir ailem var. Bir insan, bir anne olarak sükürler olsun.

Annelik benim hayatımın bir evresi yani gençlik ve çocukluk gibi öncesi sonrası yok. Girişimcilik denilen bu çetrefilli yolda da ileride aynısını söyleyebilmek istiyorum, bu benim kadın olarak evrimsel gelişimimin bir evresi ve bunda da başarılı olmayı diliyorum. Buradan sonrasını da birlikte yaşayarak göreceğimizi umuyorum, hepinize MERHABA☺

IMG_6358

Not: Sisterhood of motherhood yani #annelikkardeşliğine inanıyorum ve herkesi sevgiyle kucaklıyorum. Isik Olsun